Ευθύμιος (Μάκης) Ευθυμίου 1951-2011

Της Ποθητής Υμεναίου

Το πόσο καιρό έχεις να επικοινωνήσεις με κάποιον δεν έχει πολύ σημασία... Ανταλλάσσοντας ευχές με παλιούς γνωστούς στις αρχές του έτους ρώτησα "Τι νέα από το Μάκη;" "Έχει χαθεί ήταν η απάντηση από όλους". Θα τον πάρω στη γιορτή του στις 20 Ιανουαρίου σκέφτηκα....αλλά δυστυχώς δεν το έκανα. Αντ' αυτού πριν λίγες μέρες δέχτηκα εγώ ένα τηλεφώνημα...
Τον Μάκη τον γνώρισα όταν μετακόμισα στο Μοσχάτο. Το θυμάμαι σαν να έγινε χτες: είχα χαθεί περπατώντας ένα μεσημέρι στη νέα μου γειτονιά.. Τότε δεν υπήρχαν και τα κινητά στη ζωή μας (ναι τόσοοο παλιά) και καθότι μεσημέρι ήταν τα μαγαζιά κλειστά. Τότε είδα το Σκακιστικό Όμιλο Μοσχάτου με την πόρτα ορθάνοιχτη. Μπα υπάρχουν και σκακιστικοί σύλλογοι; σκέφτηκα. Από τη τζαμαρία φαινόταν ένα γραφείο με ένα έντονο πορτοκαλί τηλέφωνο πάνω (με καντράν βέβαια!). Σούπερ! Θα ειδοποιήσω τους δικούς μου να έρθουν να με μαζέψουν.
Μπαίνοντας όμως μέσα ψιλοκόλλησα καθώς αντίκρυσα ένα τύπο με μακριά πυκνά μαύρα μαλλιά πάνω από μία σκακιέρα να "παίζει" μόνος του! Ωχ! σκέφτηκα.. περπατούσα όμως πολύ ώρα και είχα ανάγκη το τηλέφωνο. Αφού ενημέρωσα τους δικούς μου με ρώτησε. "Σκάκι παίζεις;" (Η ανάγκη για νεάνιδες βλέπετε είναι διαχρονική...) Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ο Μάκης ήταν κυριολεκτικά η ψυχή του συλλόγου. Αυτός έμαθε σκάκι στα νέα παιδιά - και όχι μόνο - του Σ.Ο.Μ. (Κοντόπουλος, Χαλάς, Σαράντος, Βρουβάκης, Τόλης, Παυλίδης, Αποστολίδης και σε πολλούς μαζέτες ακόμα...). ΄Όσο για μένα εκτός των άλλων μου έμαθε το αγαπημένο μου άνοιγμα και όταν άλλοι σχολίαζαν "τι της μαθαίνεις εκεί" η απάντησή του ήταν: " Μ' αυτές που παίζει μια χαρά είναι !!"
Το κυριότερο: ήταν πάντα εκεί! Ό,τι ώρα της μέρας να πέρναγες...και της νύχτας συχνά. Αλλά και αν δεν ήταν χτυπούσες απλά το κουδούνι, σου πέταγε τα κλειδιά από το μπαλκόνι και σε λίγο κατέβαινε κι αυτός. (έμενε ακριβώς πάνω από το παλιό και αγαπημένο εντευκτήριο του Σ.Ο.Μ.)
Δε θα ξεχάσω τις ..."διδακτικές ερωτήσεις" του τύπου: πώς μπορεί ο Λευκός να φάει το στημένο πιονάκι; ή "το Σαχ του μαζέτα" που για κάποιο διάστημα νόμιζα ότι ήταν το σαχ του Ίππου ή " το τελευταίο κόλπο" (Ζούλα σε καταχαμένη θέση). Δε θα ξεχάσω επίσης τα ατέλειωτα μπλιτσάκια πάντα με το μπλοκάκι δίπλα για την καταγραφή του σκορ (περιέργως όταν έχανε εξαφανιζόταν η σχετική σελίδα). Επίσης όταν έχανε ένα μπλιτς έλεγε:" Δε θα φύγεις μέχρι να μου πάρεις ακόμα μία...δεν είναι σωστό να κερδίζεις μια και να φεύγεις". Θυμάμαι ακόμα τα τηλεφωνήματα τα απογεύματα του Σαββάτου προκειμένου να συγκεντρώσει την ομάδα για την Κυριακή. Αρχηγός της ομάδας για χρόνια, προπονητής και σημείο αναφοράς για το Σ.Ο.Μ.
Κάτι η συνολική του παρουσία, κάτι το έντονο βλέμμα του, κάτι οι πολλές ζούλες στο παιχνίδι του, δεν ήθελε και πολύ για να του δοθεί το παρατσούκλι: "Rasputin". Ο Μάκης ήταν λιγομίλητος, όμως από τα λεγόμενά του διαφαινόταν ξεκάθαρα η ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ. Ήταν ένας καλός άνθρωπος που του έκατσε μια παρτίδα με δύσκολη θέση από την αρχή. Το σκάκι ήταν ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του και το αντίδοτο της μοναξιάς του για πολλά χρόνια. Πιστεύω πως αν είχε τη δυνατότητα θα συμμετείχε σε περισσότερους αγώνες. Τα τελευταία χρόνια είχε απομονωθεί...Ελπίζω εκεί πάνω, παρέα με τους παλιούς του φίλους και αντιπάλους (Ποτέα, Παπαθεοδώρου, Παϊδούση, Σαχταχτίνσκι και τους υπολοίπους ) να παίζουν καλές παρτίδες... Αντίο Μάκη...Σ' ευχαριστούμε.